Tarih kayıtlarındaki en eski definecilik faaliyetleri Antik Mısır'da görülür. Firavunlar ve soylular devasa piramitlere veya Krallar Vadisi'ndeki gizli odalara altınlar, mücevherler ve heykellerle gömülüyordu. Bu zenginlik, dönemin profesyonel mezar soyguncularını doğurdu. Firavunlar henüz yeni gömülmüşken bile, tuzakları aşıp gizli tüneller kazan ilk defineciler iş başındaydı.
Anadolu coğrafyası, definecilik kültürünün en yoğun yaşandığı yerlerden biridir. Hititler, Frigler, Lidyalılar ve Romalılar döneminde krallar ile soylular için yapılan görkemli "tümülüsler" (toprak yığma tepeler), lahitler ve yeraltı mezarları her zaman ilgi odağı olmuştur. Ölümden sonraki yaşama inanıldığı için mezarlara bırakılan ihtişamlı sanat eserleri ve sikkeler, sonraki yüzyıllarda hep aranılan hazineler haline gelmiştir.
Günümüzde sıkça anlatılan "küp içinde altın" veya "işaretli kaya" mantığı, daha çok bankacılık sisteminin olmadığı dönemlerdeki savaş ve göç koşullarından doğmuştur. Bizans ve Osmanlı dönemlerinde, isyanlar, savaşlar veya eşkıya baskınları sırasında insanlar servetlerini korumak amacıyla toprağa, kuyulara, mağaralara veya yaşlı ağaç diplerine saklamak zorunda kalmıştır. Bu zorunluluk, nesilden nesile aktarılan define efsanelerini ve harita hikayelerini ortaya çıkarmıştır.
Definecilik asıl büyük dönüşümünü 20. yüzyılın ortalarında metal dedektörlerinin yaygınlaşmasıyla yaşadı. Eskiden tamamen kulaktan dolma bilgilere, efsanelere ve doğadaki işaretlerin yorumlanmasına dayanan arayışlar, yerini sinyal veren cihazlara ve teknolojik taramalara bıraktı.
